Kredyt konsumencki – podstawowe zasady

Kredyt konsumencki – podstawowe zasady

Czy pojęcia „kredyt konsumpcyjny” i „kredyt konsumencki” są zamienne? Gdzie zostały uregulowane te dwa produkty i czym się różnią? Czy one oznaczają to samo? Nie powinny jednak być używane zamiennie. Pojęcie kredytu konsumenckiego odnosi się do pożyczkobiorcy, czyli konsumenta. Pojęcie kredyt konsumpcyjny oznacza sposób przeznaczenia uzyskanych środków, czyli konsumpcji.

Podstawowa różnica między tymi pojęciami sprowadza się do celu. Środki uzyskane wskutek zaciągnięcia kredytu konsumpcyjnego mogą być przeznaczone na dowolny cel. Podczas ubiegania się o kredyt konsumpcyjny pożyczkobiorca nie musi wyjaśniać dlaczego potrzebuje dodatkowych kosztów. Natomiast kredyt konsumencki musi być wykorzystany na konkretny cel, np. zakup mieszkania, działki czy samochodu. Koszty wynikające z kredytu konsumenckiego przelewane są bezpośrednio na rachunek kredytobiorcy. W przypadku kredytu konsumpcyjnego bank przekazuje pieniędzy na konto podmiotu sprzedającego.

Uregulowanie kredytu konsumenckiego

Ustawa o kredycie konsumenckim z 2011 roku reguluje najważniejsze zasady kredytu konsumenckiego. Zgodnie z treścią tego dokumentu kredytem konsumencki, jest umowa pożyczki na kwotę nie więcej jak 255 550 zł albo kredyt w innej walucie niż polska równowarty tej kwocie. Oprócz tego ten akt prawny uważa za umowę konsumencką następujące szczególności:

  • umowa kredytu zgodnie z prawem bankowym;
  • umowa pożyczki;
  • umowa o przesunięcie terminu spłaty zobowiązania, jeśli konsument w tym przypadku będzie zmuszony ponieść koszty za odroczenia terminu;
  • umowa pożyczki o zaciągnięciu zobowiązania wobec trzeciej osoby, kiedy konsument jest zobowiązany do zwrotu kredytu;
  • umowa kredytu odnawialnego.

Obowiązki kredytodawcy

Zgodnie z Ustawą kredytodawca ma konkretne obowiązki związane z udzieleniem informacji o swoich usługach. Taka informacja musi być przedstawiona konsumentowi w sposób jasny, zrozumiały i przejrzysty. W tym celu kredytodawca musi podać:

  • wysokość RRSO;
  • wyodrębnienie wszystkich opłat, które włączone są w całkowity koszt zobowiązania;
  • całkowity koszt kredytu.

To chroni kredytobiorcę przed nadużyciem ze strony kredytodawcy. Ponieważ wcześniej instytucja finansowana była zobowiązana tylko do podawania wysokości oprocentowania. Dzięki dodatkowym opłatom instytucji finansowe rekompensowały sobie koszt zobowiązania. Obecnie konsument, który jest zainteresowany zaciągnięciem kredytu, może dowiedzieć się całkowity koszt pożyczki jeszcze przed podpisaniem umowy.

Ważnym celem ustawy jest również zapobieganie nadmiernego zadłużania. W związku z czym na kredytodawcę są nałożone niektóre obowiązki. Firma pożyczkowa lub bank ma obowiązek analizy zdolności kredytowej wnioskodawcy. W tym celu kierowane są zapytania do odpowiednich baz. Oprócz tego niektóre instytucje finansowe wymagają od klienta przedstawienia zaświadczenia o dochodach. Jeśli firma uzna, że pożyczkobiorca nie ma zdolności kredytowej, to musi podjąć negatywną decyzję o czym niezwłocznie poinformować pożyczkobiorcę.

Prawa pożyczkobiorcy

Ustawa o kredycie konsumenckim dokładnie wskazuje jakie prawa ma pożyczkobiorca po zawarciu umowy kredytu:

  • możliwość spłaty zobowiązania przed terminem;
  • możliwość odstąpienia od umowy pożyczki w ciągu 14 dni od jej zawarcia bez podania przyczyn.

W przypadku skorzystania z prawa odstąpienia od umowy konsument nie musi ponosić żadnych dodatkowych kosztów. Jednak pożyczkobiorca jest zobowiązany do spłaty odsetek za faktyczny okres korzystania z kosztów pożyczkowych. Niektóre instytucji pozabankowe przewidują konieczność spłaty kary pieniężnej za wcześniejszą spłatę zobowiązania. Dlatego przed zawarciem umowy kredytu należy dokładnie zapoznać się z warunkami umowy i dokonać odpowiedniego wyboru.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

16 + 10 =